انگار این در هم تنیدگی های ما و مالایی ها تمومی نداره و به ازای گذران هفت -هشت سال زندگی در مالزی باید بقیه عمر رو هم یه جورایی باهاشون درگیر باشیم.... پارسال همین وقتها بود که پروفسور رهینا و یک عده پروفسور قد و نیم قد دیگه برای شرکت در یک کنفرانس اومدن ایران و جلال و جبروت سالن کنفرانس کتابخانه ملی و میوه ها و غذاهای کنفرانس آنها را به این باور رسانید که ما خیلی خیلی ملت پولدار و علم دوستی هستیم...فردای کنفرانس که فکر کنم جمعه هم بود جلسه ای با ماها که دانشجوهای عزیز دلش بودیم و برای دیدنش به کنفرانس مذکور اومده بودیم ترتیب داد...کاری ندارم من که اون روز بیکار بودم و صرفا رفته بودم دوستانم رو ببینم اما بعضی ها از مشهد و نیشابور و ... برای دیدن پروفسور عزیز اومده بودن... جلسه در دانشکده ای که یکی از دوستان معاونش بود تشکیل شد و ساختمان نوساز و درست حسابی اون دانشکده و چلوکبابهای سلطانی و میوه های تدارک دیده شده از جیب دوست ما و کیفها و پالتو چرمی های عزیزان حاضر ایشون رو به این گمان فرو برد که ما ایرانیها، مخصوصا اعضای هیات علمی احتمالا داریم پول چاپ میکنیم....خلاصه برای ما از یک برنا

گاهی وقتها تردید دارم....که آیا کاری که دارم انجام میدم درسته یا نه؟ اینکه موقعیت خوبی رو از دست دادم...موقعیت خوبی که هنوز هم هست و درواقع من بهش پشت کردم....هنوزم گاهی وقتها پیامی از رئیس دانشکده هنر و معماری UPM دریافت میکنم که باز هم منو دعوت میکنه که برگردم اونجا و عضو خانواده بزرگ اساتید اون دانشکده باشم...برام قابل تأمل و کمی درد آوره که اون طرف دنیا منو جزو خانواده خودشون میدونن و این طرف دنیا بعضا معترض هستند که چرا هیات علمی های جوان رو به دانشکده راه دادن...یعنی من اینجا بی خانه تر از مالزی هستم...غریبه تر شاید....اهمیتی برام نداره و به کارم ادامه مید